Openingstijden | Route | Contact | Zoeken:

Lid van

Janhendrik Dolsma

 

Janhendrik Dolsma, Golfje 2

olieverf op paneel, 45 x 15 cm

Dolsma maakt in zijn schilderijen zijn visie op de relatie tussen mens en natuur voelbaar. Geeft via zijn werk de ervaring door: de mens is onderdeel van een immens natuurlijk geheel. Toch is zijn doel naar eigen zeggen "primair een smakelijk schilderij maken".


(Martha Dirkmaat-Plantinga, Noordhollands Dagblad, april 2003)


"Zolang als ik me kan herinneren ben ik gefascineerd geweest door de zee. Als jongetje van een jaar of vijf zag ik hem (haar?) voor het eerst en ik was volkomen overdonderd; dat iets zo groot kon zijn. Dat gevoel is eigenlijk altijd gebleven. Op de één of andere manier werkt het waddengebied op mij als een soort mentale douche, het zet de wereld voor mij een beetje in perspectief. Ik probeer er zo veel mogelijk te tekenen, schilderen en fotograferen, om gewapend met dat materiaal de winter door te komen.
Toen ik op de academie Minerva zat (van 1968 tot 1973) raakte ik geïnteresseerd in de landschapsschilderkunst, en dan vooral de Hollandse. Indertijd heb ik vooral de 17de eeuw goed bekeken, de laatste jaren is het de Haagse School. Daarnaast mag het romantische landschap zich in mijn warme belangstelling verheugen.
In mijn schilderijen ontbreekt de menselijke aanwezigheid. Bijna elke keer als ik het eens probeer, schilder ik het weer over. Ik weet niet precies waarom, maar ik denk dat het schilderij door zo'n figuur iets verhalends krijgt: waardoor de aandacht wordt afgeleid van waar het me om gaat: de ruimte en het licht."
(Uit: Realisten 2002, Van Soeren & Co, Amsterdam)


"Ik maak maar schilderijtjes", zegt Jan Hendrik Dolsma verontschuldigend. We moeten beiden even lachen. "Is dat niet precies wat de Nederlandse schilders uit de Gouden Eeuw zeiden." Terwijl overal in Europa schilders bezig waren met verheven onderwerpen uit de Klassieke Oudheid en de Bijbel, schilderden de Nederlandse schilders zoals Hobbema of Ruysdael eenvoudige landschappen met een koe of een paard. Ze werden er wereldberoemd mee. "Of ik vind dat ik in een Nederlandse traditie van Landschapsschilders sta? Ik stá in die traditie, daar kan ik niet aan ontkomen."

De 'schilderijtjes' die Dolsma (1950) schildert zijn vaak juist behoorlijke doeken, met grote weidse landschappen. Vergezichten over het Wad, met een lage horizon en hoge, vaak dreigende, luchten. "Ik noem het geen kunst, want dat vind ik zo'n groot woord, met zoveel pretenties."

"Het zijn romantische landschappen. Niet dat ik het wad als romantisch ervaar, tenminste niet in de moderne betekenis van het woord, wel in de negentiende-eeuwse betekenis. Toen ging het ook altijd over de natuur, en de kleinheid van de mens daarin, het drama en de grootsheid. Dat spreekt me heel erg aan."
"Vaak als we het over de natuur hebben dan praten we daarover als iets dat buiten ons zelf is, als iets dat we als het ware moeten onderwerpen. Die manier van denken heeft een enorme invloed op alles wat wij doen."
(Marco in 't Veldt, Waddenbulletin, februari 2003)